w składzie Groupe de Chasse II/1 w Châteaudun, latając myśliwcem Bloch MB.152. 21 maja, wspólnie z pilotami francuskimi zestrzelił bombowiec rozpoznawczy Ju 88A-5 (nie przyznany mu oficjalnie). 3 czerwca przyznano mu zestrzelenie bombowca He 111, jednakże prawdopodobnie w rzeczywistości uszkodził z pilotami francuskimi Do 17Z z III./KG76. 12 czerwca wspólnie z francuskim pilotem uzyskał zestrzelenie Hs 126, zaliczone jako ½.
Po upadku Francji został ewakuowany do Wielkiej Brytanii, trafiając do ośrodka polskiego lotnictwa w Blackpool 17 lipca. Zgłosił się do służby w Polskich Sił Powietrznych, uzyskał numer służbowy RAF P-1250. Przeszedł przeszkolenie w obsłudze brytyjskiego sprzętu w 55. OTU, 28 marca 1941 r. otrzymał przydział do dywizjonu 317. W trakcie służby objął obowiązki dowódcy eskadry. 28 grudnia 1942 r. otrzymał awans na stanowisko dowódcy 316. dywizjonu, które zdał 15 września 1943 r. i odszedł na stanowisko oficera łącznikowego w 9. Grupie RAF. Przeszedł szkolenie na kursie instruktorów pilotażu i w 1944 został przeniesiony do 16. (Polskiej) Szkoły Pilotażu Podstawowego w Newton. Od 6 września 1945 r. zajmował stanowisko dowódcy dywizjonu 317 i pełnił je do rozformowania tej jednostki.