Pierwsza próba oblężenia Wojska cesarskie, wspierane przez niemieckich i węgierskich sojuszników, wkroczyły do Królestwa Czeskiego z dwóch kierunków dopiero w październiku 1304 roku. Z Dolnej Austrii przez Morawy wyruszyli książę Rudolf Austriacki i Karol Robert na czele około 50 000 żołnierzy, w tym kilku tysięcy wojowników z plemienia Kumanów. Z kolei z Bawarii, przez Ratyzbonę i Linz, na południe Czech dotarła armia cesarza Albrechta, w której skład wchodzili m.in. arcybiskup Salzburga, biskupi Freisingu, Ratyzbony, Pasawy, Augsburga, Spiry i Würzburga, obaj książęta bawarscy Otton III i Rudolf, kilku hrabiów oraz liczne rycerstwo, głównie ze Szwabii. Dokładna liczba jego wojowników nie jest jednak podana. W porozumieniu z nimi czeskie pozycje na Śląsku zaatakował Władysław I Łokietek, zdobywając kilka zamków. Obie grupy wojsk cesarskich połączyły się następnie w pobliżu Czeskich Budziejowic i ruszyły na północ, w kierunku środkowych Czech, dokonując intensywnego grabieży i pustoszenia kraju. Przez cały czas król rzymski dążył do stoczenia wielkiej, decydującej bitwy, jednak Wacław podzielił swoje wojska na mniejsze, bardziej mobilne oddziały, których zadaniem było osłabianie przeciwnika.