Potępili pierwszych trzech kalifów jako nielegalnych uzurpatorów, a także utrzymywali, że społeczność zbłądziła, akceptując ich rządy. Wierzyli, że ‘Alī i jego trzej synowie al-Ḥasan, al-Ḥusayn i Muḥammad Ibn al-Ḥanafijjā byli kolejnymi imamami i następcami Mahometa z boskiego powołania i że zostali obdarzeni nadprzyrodzonymi cechami. Wierzyli, że Muḥammad Ibn al-Ḥanafijjā był Mahdīm. Wierzyli w zjawisko badā’ (możliwe, że to właśnie wśród kajsanitów po raz pierwszy wprowadzono ten termin) – koncepcję teologiczną w tradycji szyickiej, która odnosiła się do zmiany boskiej decyzji lub objawienia na skutek nowych okoliczności. Według tej idei, Bóg może zmienić swoją wolę w zależności od zachowania ludzi bądź innych czynników.
Co więcej, niektóre podsekty kajsanickie ustanowiły własne, unikalne wierzenia, na przykład jedna z nich uważała, że Muḥammad Ibn al-Ḥanafijjā ukrywał się na górze Raḍwa pomiędzy Mekką i Medyną, strzeżony przez lwy i karmiony przez kozy górskie, oraz powróci (raj‘a, tj. powrót Mahdīego do życia) jako Mahdī.