Wybór padł na Muḥammada Ibn al-Ḥanafijjā prawdopodobnie z tego względu, iż nie był bezpośrednim potomkiem Proroka Muḥammada, a raczej dziedzicem Kalifa ʿAlego. Niektóre odłamy wierzyły w jego ukrycie w miejscu, gdzie pozostaje w stanie oczekiwania (ghayba) – ten centralny element wierzeń kaysānijja stał się fundamentem późniejszego szyizmu Dwunastkowców. Po powrocie (rajʿa), Mahdī miał przywrócić sprawiedliwość, przygotować wiernych na sąd ostateczny i wypełnienie boskiego planu. Koncepcja Mahdīego rozwinięta przez kaysānijję miała wpływ na późniejsze odłamy szyizmu i stała się trwałym elementem doktryny w islamie szyickim. Wiara w ukrycie i powrót Mahdīego została zaadaptowana przez inne grupy, w tym Dwunastkowców (Ithnā ʿAshariyya) oraz Ismailitów. W szczególności idea okultacji Imama stała się jednym z centralnych dogmatów Dwunastkowców, którzy wierzą, że dwunasty Imam, Muḥammad al-Mahdī, jest ukryty od IX wieku i powróci na końcu czasów. Wpływy ruchu kajsanitów, mimo że przetrwał jedynie około 100 lat, do dzisiaj są widoczne w wierzeniach różnych ugrupowań szyickich.