Mawālī stanowili dość pokaźną grupę mających gorsze prawa obywateli Al-Kūfy i innych miejskich obszarów, którzy aspirowali do ustanowienia porządku opartego na egalitarnych zasadach islamu. Dzięki temu stanowili dobry fundament dla ruchów opozycyjnych wobec arabskiej hegemonii Umajjadów w kalifacie, a poprzez odwołanie się do koncepcji Mahdīego, mawālī szczególnie wdali się w szyicki ruch, dużymi liczbami angażując się po stronie al-Mukhtāra, nazywając siebie Shīʿat al-Mahdī, co znaczy stronnicy Mahdīego. Mimo śmierci przywódcy ugrupowania, jak i obwołanego Mahdīm Muḥammada Ibn al-Ḥanafijjā (który nie odegrał aktywnej roli w ruchu), kajsanizm przetrwał i w dalszym ciągu odgrywał ważną rolę w dziejach wczesnego szyizmu, aż do przejęcia władzy przez Abbasydów.
Idea Mahdīego została przez kajsanitów rozwinięta w sposób, który wywarł wpływ na późniejsze nurty szyizmu. Ruch wiązał doktrynę z osobą Ibn al-Ḥanafijji, syna ʿAlego Ibn Abī Ṭāliba z innej żony niż Fāṭima. Jako jeden z pierwszych ruchów szyickich sformalizował wiarę w Mahdīego jako integralny element doktryny. Należy jednak pamiętać, że początkowo termin Mahdī nie posiadał żadnych eschatologicznych konotacji, jakie przybrał w późniejszym okresie rozwoju szyizmu.