Ostatecznie myśl kaysānijja zwyciężyła – Umajjadzi zostali zdetronizowani, jednak kosztem przejęcia władzy przez nowy dom panujący. Okazała się być ruchem politycznym, który przyczynił się do powstania różnych nurtów w szyizmie, obalenia jednej dynastii i wyłonienia nowej.
Jeżeli zaś chodzi o stronę sacrum, kajsanizm przyczynił się do rozwinięcia myśli sabaʾiyya (koncepcji mahdyzmu), wysuniętej przez ʿAbd Allāha Ibn Sabaʾa. Rozbudował koncepcję mahdīego, a wszelkie podobieństwa sprawiły, że wkrótce kaysānici zaczęli być nazywani sabaʾijczykami. W późniejszych latach kaysānizm zaczął zanikać, by w IX wieku na stałe umrzeć, ale ich idee zostały przejęte przez kolejne szyickie nurty.
Koncepcja Mahdīego Z ruchu kaysānijja wypłynęła zmieniona, w stosunku do sabaʾnijja, koncepcja Mahdīego. Był on teraz „słusznie prowadzonym przez Boga”, imamem, zbawicielem i odnowicielem prawdziwego islamu, który zaprowadzi sprawiedliwość na Ziemi i wybawi uciśnionych spod tyranii. Ten nowy sposób myślenia znalazł szczególne poparcie wśród mawālī – niearabskich konwertytów na islam, którzy pod rządami Umajjadów byli traktowani jako muzułmanie drugiej kategorii, pomiędzy arabskimi muzułmanami a niemuzułmańskimi poddanymi kalifatu.