Nie był już żyjącym, którego przybycia oczekiwano, a stał się ukrytym w odosobnieniu, który pewnego dnia powróci, aby ustanowić sprawiedliwość.

Abū Hāšim zmarł w 716 roku w Humajmie, co przyniosło kolejny rozpad głównego nurtu ruchu kajsanitów na cztery ugrupowania, z których najsilniejszą stała się grupa głosząca, że następnym imamem hāšimitów i szyitów w ogóle, został Muḥammad Ibn ‘Alī Ibn ‘Abd Allāh Ibn al-‘Abbās, prawnuk al-‘Abbāsa, stryja ‘Alego. Według przekazów to właśnie jemu na łożu śmierci Abū Hāšim miał powierzyć rolę duchowego przywódcy. To stronnictwo również zaczęto nazywać hāšimijja – tym razem od nazwy kurajszyckiego rodu Banū Hāšim, za których potomków się uważali.

Narodziny Abbasydów Muḥammad Ibn ʿAlī rządził do 743 roku, kiedy to rolę imama przejął jego syn Ibrāhīm. Za jego panowania idea kajsanicka zyskała bardzo duże poparcie, co pozwalało na wypieranie władzy Umajjadów, początkowo z terenów Iranu, aż po Al-Kūfę w 749 roku, jednak tuż przed upadkiem miasta Ibrāhīm zginął w umajjadzkim więzieniu. Wówczas wybrano nowego przywódcę, Abū al-ʿAbbāsa, brata Ibrāhīma, od którego rozpoczęła się era panowania dynastii Abbasydów.