Kiedy temperatura osiągała 1300℃ i szkliwo stawało się płynne, części bogate w żelazo tworzyły smugi, a kiedy ochładzało się, powstawały drobne kryształy hematytów. „Oleiste plamy” były z kolei masywnymi mikrokryształami lub gęstymi grupami granulowanego hematytu, a czasami magnetytu. Powstawały one z tlenków żelaza osiadłych podczas wypalania i następnie skrystalizowanych jako hematyt i magnetyt podczas procesu studzenia. Był to efekt trudniejszy do osiągnięcia, bowiem przy choćby minimalnym przekroczeniu pewnej temperatury zachodził proces prowadzący do powstania efektu „futra zająca”
thumb|Czarka pokryta szkliwem typu „pióro kuropatwy” z kolekcji Juliana Nowaka, X-XIII w. Muzeum Narodowe w Krakowie Popularność jaką naczynia z Jian osiągnęły w epoce Song (960–1279) wiąże się z rozpowszechnieniem zwyczaju „herbacianych bitew”, które stały się jedną z ulubionych rozrywek klas wyższych. Cai Xiang (zm. 1071) w swojej „Księdze Herbaty” zauważa, że charakteryzujące się głęboką czernią czarki z Jian dają najlepszy widok na białą pianę jaka powstawała po wrzuceniu ówczesnej sproszkowanej herbaty do wrzątku oraz zachowują przez długi czas ciepło, co czyni je najzdatniejszymi do użycia. O tym jak bardzo współcześni cenili czarki Jian świadczy fakt, że były one dostarczane w ramach trybutu na dwór cesarski.