W międzyczasie (1 kwietnia 1938) zajmowane przez niego stanowisko zostało przemianowane na II zastępcę dowódcy pułku.
W trzeciej dekadzie sierpnia 1939, po zakończonej mobilizacji, na czele oddziału zbierania nadwyżek 65 pp wyjechał do Radomia, gdzie formował się Ośrodek Zapasowy 16 Dywizji Piechoty. Tam 3 września objął dowództwo batalionu, który wszedł w skład improwizowanego pułku pod dowództwem ppłk. Tadeusza Knoppa. Wieczorem tego samego dnia wyruszył transportem kolejowym do Zagnańska, a następnie wziął udział w walkach Grupy „Kielce”. W trakcie walk został ranny w nogę, a po ich zakończeniu przedostał się na terytorium Królestwa Rumunii, gdzie został internowany. W 1941 został przekazany niemieckim władzom wojskowym i osadzony w Oflagu VI E Dorsten. W 1945, po uwolnieniu z niewoli, wrócił do kraju.
Zmarł 28 kwietnia 1969 w Krakowie i został pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera PAS 11, rząd wsch., miejsce 4).
Był żonaty z Walerią z Kornatowskich (1899–1981), z którą miał syna Mariana Stanisława (1924–1994) i córkę Barbarę (1936–2021), zamężną z Józefem Miernikiem.