Ta koncepcja, już w epoce nowożytnej spotkała się z licznymi krytykami.
Sędziowie zasiadający w parlamentach, choć sami stali się częścią szlacheckiej elity (jako Noblesse de robe), nosili też miano „ojców kraju” (pères de la patrie) i byli postrzegani jako reprezentujący szersze niż korona interesy. Parlamenty były postrzegane jako istotny składnik ustroju. Dla Monteskiusza (a za nim, dla innych autorów oświeceniowych) parlament był naczelnym ciałem pośredniczącym (pomiędzy królem a ludem), dzięki którym Francja była monarchią, a nie despotią we wschodnim stylu. Zgodnie z popularnym aforyzmem hrabiego de Maurepas bez parlamentu nie ma monarchii (pas de Parlement, pas de monarchie’).
Koniec działalności thumb|Zamknięcie parlamentu paryskiego podczas rewolucji francuskiej.