Spór rozgorzał wkrótce na nowo i prawo remonstrancji zostało przywrócone. Ludwik XIV ustanowił, że prawo do remonstrancji przysługuje parlamentom dopiero po zarejestrowaniu ustaw (a więc dotyczyć musi już obowiązujacego prawa). Po jego śmierci jednak przywrócono parlamentom ich kompetencje w tym zakresie.
Parlament był licznym ciałem kolegialnym i w jego obrębie powstawały spory i dyskusje stronnictw. Na początku XVIII w. w parlamencie francuskim rozgorzał spór wokół rejestracji bulli papieskiej Unigenitus (1713), która miała Ludwikowi XIV służyć za pretekst do zdecydowanej rozprawy z jansenizmem. To na forum paryskiego parlamentu toczony był związany z nią religijno-polityczny spór, którego stawką było zakwestionowanie tradycyjnych wolności kościoła francuskiego. Ustawy nie zarejestrowano aż do śmierci króla w 1715, dzięki czemu skazani na więzienie czy wygnanie janseniści odzyskali wolność.
Członkowie parlamentu uznawali się za strażników ustroju Francji i przedstawicieli ludu francuskiego, w wyższym stopniu niż Stany generalne. Zgodnie z teorią pierwotnej konstytucji Franko-Galii zaprezentowanej przez François Hotmana, parlamenty miały starożytne korzenie i były kontynuacją zgromadzeń Franków. Stąd też ich przedstawicielska rola ustrojowa.