Czasy nowożytne thumb|Jean-Antoine de Mesmes, prezydent parlamentu paryskiego w parlamentarnej todze. (Philippe de Champaigne, olej na płótnie, 1653). W czasach nowożytnych parlament paryski, podobnie jak parlamenty regionalne, stał się ośrodkiem opozycji wobec króla i kontroli nad jego samowolą. Było to częścią procesu rozgraniczenia władzy sądowniczej, wykonawczej oraz prawodawczej. Począwszy od Ludwika XIII monarchowie francuscy starali się zawęzić kompetencje parlamentów wyłącznie do osądzania spraw zgodnie z obowiązującym prawem, i podważając jego władzę w zakresie stanowienia i stosowania prawa, czy funkcje ustrojowe.
Szczególnie ostry spór rozgorzał o prawo remonstrancji (kontroli wprowadzanych ustaw), pozwalające parlamentowi opóźniać proces prawodawczy. Królewski edykt z Saint-Germain-en-Laye (1641) odebrał parlamentom to prawo, co rozbudziło ich opór i uczyniło je instytucjami opierającymi się umacnianiu absolutyzmu. Parlament paryski stał na czele frondy, będącej buntem przeciwko zwiększaniu prerogatyw królewskich.