Z 1278 pochodzą pierwsze zachowane regulacje procedury przed parlamentem, wydane przez Filipa Śmiałego

Coraz większą rolę grali w parlamencie profesjonalni prawnicy, a król, jego doradcy i baronowie pełnili rolę sędziów jedynie okazjonalnie. W 1296 w Grand’Chambre parlamentu zasiadało 47 sędziów, z czego 41 było prawnikami. Profesjonalizacja obsady parlamentu pociągnęła za sobą konieczność reprezentacji interesów korony. Ludzie ci nazywani byli gens du roi i pełnili funkcje podobne do prokuratorskich. W 1750 w parlamencie paryskim było ponad 200 parlamentarzystów, a w parlamentach regionalnych od 60 do 100 członków. Parlament paryski, w przeciwieństwie do parlamentów prowincjonalnych, mógł funkcjonować także jako sąd parów i w sprawach wielkiej wagi zasiadali w nim, obok stałych sędziów, król oraz parowie królestwa. Sytuacja, w której król osobiście zasiadał w parlamencie, sprawując w nim władzę bezpośrednio, określana była jako „łoże sprawiedliwości” (lit de justice).

W nowożytnej Francji stanowisko parlamentarzysty stało się dziedziczne, i wiązało się z przyznaniem szlachectwa (Noblesse de robe).