W ten sposób paryski parlament stał się instancją odwoławczą rozstrzygającą spory pomiędzy królewskimi wasalami. Równocześnie postępował proces rozciągania jurysdykcji parlamentu na sprawy pierwszej instancji i na całe terytorium władzy królewskiej. Zakres jurysdykcji i procedury nie były jednolite, a sprawy odwoławcze zawsze stanowiły większość spraw procedowanych przez parlament. Był to efektywny sposób zwiększania i konsolidacji władzy królewskiej we Francji i spotykał się z miejscowym oporem baronów. W ten sposób, na terytoriach cechujących się dużą odrębnością (hrabstwo Flandrii, księstwo Akwitanii, Bretanii i Burgundii), powstały lokalne parlamenty, o własnych kompetencjach, wzorowane na parlamencie paryskim.
Instytucjonalizacja thumb|Rejestr parlamentu paryskiego z 1430 r. Od połowy XIII w. następowała instytucjonalizacja prac parlamentu. Od 1254 zaczęto rejestrować procedowane sprawy. Najwcześniejszą formą tych rejestrów (z lat 1254–1318) były tzw. Olimy (nazwa pochodzi od pierwszego wyrazu pierwszego z wyroków). Zawierały one podsumowanie wybranych spraw. W tym okresie posiedzenia parlamentu stały się regularne (początkowo 3 razy do roku). Siedzibą parlamentu był dawny pałac królewski na Île de la Cité.