Parlament paryski, jako główny organ centralnej władzy królewskiej, a także jej symbol miał duże znaczenie jednoczące we Francji. Możliwość składania apelacji od wyroków parlamentów regionalnych do parlamentu paryskiego oznaczała, że dana prowincja należy do Korony Francuskiej. Charles Loyseau stwierdził, że to dzięki parlamentowi Francja uniknęła rozczłonkowania podobnego do Niemiec czy Włoch. Oprócz wymiaru symbolicznego, funkcje integracyjne spełniało też orzecznictwo parlamentu, które np. w epoce wojny stuletniej umacniało odrębność tożsamości Francuzów względem Anglików, np. poprzez zakaz małżeństw pomiędzy tymi nacjami.
Od 1332 datuje się początek stopniowego uzależniania od parlamentu francuskiej inkwizycji. W drugiej połowie XV wieku parlament paryski był już sądem nadrzędnym w stosunku do inkwizycji i mógł ingerować w jej działalność, także jako sąd drugiej instancji. Współpraca parlamentu paryskiego z wydziałem teologicznym Sorbony zapewniała mu kompetentne kadry do prowadzenia spraw o herezję. W 1525 za zgodą papieża Klemensa VII utworzona została specjalna komisja do zwalczania herezji w ramach parlamentu paryskiego.