Ponieważ dalszy wzrost liczebności bursztynników groził kryzysem, gdyż ilość pozyskiwanego surowca była już wtedy mniejsza niż zapotrzebowanie, w tymże roku ówczesny władca Fryderyk II zarządził, iż odtąd cech nie może mieć więcej niż 68 mistrzów. Już wcześniej, bo w 1701 roku zredukowano maksymalną liczbę uczniów u jednego mistrza z trzech do jednego.
Od 1740 roku cech królewiecki musiał bronić na dworze pruskim swoich przydziałów deficytowego surowca, gdyż bursztynnicy słupscy systematycznie ponawiali próby zmiany parytetu z 1733 roku. Początkowo w 1748 roku król opowiedział się za utrzymaniem zasad podziału, lecz w 1764 roku słupszczanie doprowadzili do ustalenia, że obie organizacje będą otrzymywać po połowie pozyskiwanego w Sambii jantaru. Spór sukcesywnie odżywał, jednak z krótkimi przerwami niekorzystna dla Królewca zmiana trwała, aż do 1792 roku, gdy z drobnymi modyfikacjami została ostatecznie zatwierdzona przez władze. Pod koniec XVIII wieku, a zwłaszcza na przełomie XVIII i XIX wieku, m.in. z powodu deficytu surowca, zaznaczył się kryzys w działalności cechu, zwłaszcza w zakresie dużych dzieł artystycznych. W 1810 roku w państwie pruskim przyjęto ustawę o likwidacji od 1814 roku obowiązku działania wszystkich rzemieślników w cechach i przestrzegania statutów cechowych.