W 1726 roku król pruski Fryderyk Wilhelm I, w którego gestii były decyzje dotyczące sprzedaży sambijskiego surowca (będącego podstawowym źródłem surowca dla wszystkich gildii bursztynniczych rejonu Bałtyku), podjął decyzję o preferowaniu zapotrzebowania bursztynników z miast wchodzących w skład jego królestwa (Królewca i Słupska), którym przydzielił łącznie 2/3 sprzedawanego bursztynu, a konkurujące obce ośrodki otrzymały łącznie prawo zakupu 1/3 urobku, przy czym wkrótce potem jeszcze ograniczył eksport jantaru, nadając mistrzom królewieckim prawo pierwokupu części przeznaczanej dla obcych cechów. W 1733 roku kolejnym zarządzeniem władca ostatecznie zdecydował, że cały bursztyn pozyskany na terenie królestwa będzie udostępniany wyłącznie cechom w Królewcu (2/3) i Słupsku (1/3). Król zarządził też, by zamówienia państwowe w zakresie wyrobów jantarowych dawać głównie królewieckim rzemieślnikom, których ponadto zwolnił, wraz z uczniami i czeladnikami, z obowiązkowego dla innych poboru wojskowego. Skutkowało to szybkim wzrostem liczebności cechu królewieckiego, którego liczba mistrzów wzrosła z 24 w latach 20. do 48 w 1742 roku i 68 w 1755 roku, stał się on liczniejszy od gdańskiego.