thumb|Polscy jeńcy wojenni zamordowani pod Ciepielowem, 8 września 1939 Zbrodnie niemieckie w kampanii wrześniowej – masowe mordy na ludności cywilnej i jeńcach wojennych, ataki na niebronione obiekty cywilne, gwałty, grabieże, niszczenie mienia oraz inne poważne naruszenia prawa wojennego, których dopuszczały się niemieckie formacje wojskowe, policyjne i paramilitarne podczas agresji na Polskę we wrześniu 1939 roku.
Wkroczeniu oddziałów Wehrmachtu do Polski towarzyszyła fala przemocy. W odwecie za rzekome ataki partyzantów lub opór stawiany przez polskie oddziały niemieccy żołnierze wielokrotnie palili wsie i osiedla oraz mordowali ich mieszkańców. Szacuje się, że we wrześniu 1939 roku zniszczeniu uległo 434 lub 476 polskich wsi. Masakry i odwetowe egzekucje miały również miejsce w miastach, zwłaszcza w Bydgoszczy i Częstochowie. Na wszystkich obszarach operacyjnych dochodziło do zbrodni na polskich jeńcach wojennych. W miejscowościach zamieszkanych przez Żydów niemieccy żołnierze przeprowadzali tzw. błyskawiczne pogromy, którym często towarzyszyły masowe mordy, grabieże i podpalenia synagog. Luftwaffe wielokrotnie atakowała cele cywilne, w tym niebronione miejscowości, szpitale, kościoły, obiekty zabytkowe, a także pociągi ewakuacyjne i uchodźców na drogach.