Przed końcem sierpnia 1939 roku utworzono pięć Einsatzgruppen, o przydzielonych numerach porządkowych I–V. Na początku września, już po wybuchu wojny, sformowane zostały dwie kolejne grupy operacyjne: Einsatzgruppe VI i Einsatzgruppe zur besonderen Verwendung, a ponadto samodzielny oddział Einsatzkommando 16. Działania prowadzone przez SD i policję bezpieczeństwa w Polsce otrzymały kryptonim „Tannenberg”. Nazwę Unternehmen „Tannenberg” (operacja „Tannenberg”) nosił także referat specjalny w Głównym Urzędzie Policji Bezpieczeństwa, utworzony w celu koordynacji działań Einsatzgruppen.
Jeszcze przed wybuchem wojny, w oparciu m.in. o informacje uzyskane od niemieckich konfidentów w Polsce, opracowano tzw. Sonderfahndungsliste („Specjalna lista poszukiwań dla Polski”) oraz inne listy proskrypcyjne. Zawierały one dane obywateli polskich, którzy mieli zostać aresztowani przez Einsatzgruppen po wybuchu wojny. Oryginał Sonderfahndungsliste nie zachował się. W polskiej literaturze przedmiotu przez długi czas pokutowało przekonanie, że lista proskrypcyjna, którą przygotowano przed rozpoczęciem wojny, nosiła nazwę Sonderfahndungsbuch Polen („Specjalna księga gończa dla Polski”). W rzeczywistości dokument o tej nazwie, który odnaleziono po wojnie, został wydany najprawdopodobniej dopiero w grudniu 1939 roku.