22 maja 1939 roku w Głównym Urzędzie Służby Bezpieczeństwa (SD-Hauptamt) została utworzona tzw. Zentralstelle II P. Jej zadaniem było zewidencjonowanie Niemców mieszkających w Polsce, Polaków mieszkających w III Rzeszy, a także tych Polaków zamieszkujących w Polsce, którzy „wyróżnili się w trakcie walk narodowościowych” lub byli zaangażowani w krzewienie polskości w Niemczech. Zakładano, że kartoteki komórki II P zostaną „oddane do dyspozycji ewentualnej grupie operacyjnej”. Zbierano także informacje na temat polskich Żydów, w czym uczestniczył referat SD ds. żydowskich (II 112).
W lipcu i sierpniu 1939 roku SS-Brigadeführer Werner Best utworzył – przy ścisłej współpracy z szefem wywiadu zagranicznego SD Walterem Schellenbergiem i w oparciu o podległe sobie referaty Urzędu Administracji i Prawa w Głównym Urzędzie Policji Bezpieczeństwa (Hauptamt Sicherheitspolizei) oraz wydział I Urzędu Tajnej Policji Państwowej (Gestapo Amt) – normatywny, personalny i techniczny szkielet grup operacyjnych SD i Sicherheitspolizei (Einsatzgruppen), które miały operować na tyłach każdej z armii Wehrmachtu uczestniczących w inwazji na Polskę.