Stosunek żołnierzy i dowódców Wehrmachtu do mieszkańców Polski Jochen Böhler, analizując zbrodnicze zachowanie żołnierzy Wehrmachtu wobec polskich cywilów i jeńców wojennych we wrześniu 1939 roku, doszedł do wniosku, że wynikało ono ze splotu czynników motywacyjnych, sytuacyjnych i psychologicznych. Wskazuje w tym kontekście: indoktrynację w duchu nazistowskim, której poddawano żołnierzy zarówno podczas podstawowego przeszkolenia w Wehrmachcie, jak i w instytucjach, z którymi stykali się przed rozpoczęciem czynnej służby wojskowej, takich jak Hitlerjugend, SA, RAD itp. głęboko zakorzenione antysemickie oraz antypolskie i antysłowiańskie uprzedzenia i stereotypy. Zostały one dodatkowo wzmocnione przez propagandę nazistowską, która w obliczu zbliżającej się wojny eksploatowała i szeroko poruszała m.in. wątek rzekomych prześladowań mniejszości niemieckiej w Polsce. zetknięcie się z ubogimi warunkami życia w Polsce, które wzmocniło uprzedzenia wśród żołnierzy, w tym przekonanie o „niższości cywilizacyjnej” i „demoralizacji” miejscowej ludności. Konsekwencją była niewrażliwość na jej cierpienia oraz zmniejszenie oporów przed stosowaniem przemocy.