thumb|Ruiny zamku w Dąbrównie spalonego podczas zdobywania miasta w roku 1410 Zdobycie Dąbrówna – bitwa wojsk polsko-litewskich z wojskami krzyżackimi o Dąbrówno (niem. Gilgenburg), stoczona 13 lipca 1410 roku w czasie wielkiej wojny z państwem zakonu krzyżackiego.
Geneza 5 lipca 1410 roku doszło do potyczki, w wyniku której pokonano krzyżacką załogę Świecia. Następnie do króla Jagiełły przybyli posłowie Zygmunta Luksemburskiego, którzy proponowali przeprowadzenie sądu polubownego z udziałem króla Węgier. Jagiełło postawił jednak twarde warunki w przewidywaniu, że Krzyżacy je odrzucą, co też uczynili. 7 lipca wojska polsko-litewskie zajęły Bądzyn, ujawniając tym samym, iż zmierzają w głąb terytorium państwa krzyżackiego. Pod Bądzynem zatrzymały się na dwa dni, po czym kontynuowały marsz i 9 lipca weszły na terytorium państwa zakonu krzyżackiego. 10 lipca sprzymierzeni wyruszyli ze swojego obozu pod Lidzbarkiem, pozostawiając w nim część sił. Po około 15 kilometrach marszu polskie rozpoznanie natknęło się na spore siły nieprzyjaciela, które obsadziły przeprawę nad Drwęcą pod Kurzętnikiem. Okazało się, że wielki mistrz zakonu krzyżackiego Ulrich von Jungingen rozpoczął pospieszną koncentrację swoich wojsk przez wycofanie ich spod Świecia i zdecydował się zorganizować linię obrony na rzece Drwęcy.