W czerwcu 1940 roku lodołamacz został przejęty przez ZSRR, na skutek aneksji państw bałtyckich 1940 roku. Po ataku niemieckim na ZSRR podczas II wojny światowej, na skutek postępów wojsk niemieckich, lodołamacz uczestniczył w rejsie ewakuacyjnym z Tallina do Kronsztadu w dniach 27-29 sierpnia 1941 roku, w konwoju prowadzonym przez krążownik „Kirow”. Przewiózł przy tym 980 osób i ewakuowane materiały. Podczas ewakuacji nie został uszkodzony. 11 września 1941 roku „Suur Tõll” został trafiony trzema bombami zapalającymi podczas nalotu na Kronsztad, ale nie doznał poważnych uszkodzeń. 4 października 1941 roku lodołamacz został przejęty przez radziecką marynarkę wojenną. Otrzymał wówczas uzbrojenie z czterech armat przeciwlotniczych kalibru 45 mm. 11 listopada otrzymał z powrotem nazwę „Wołyniec”, a 25 stycznia 1942 roku formalnie podniósł banderę wojenną. Następnie zamontowano na nim jeszcze dwie, a ostatecznie cztery armaty kalibru 76 mm. Podczas blokady Leningradu służył głównie jako bateria przeciwlotnicza. Był mało używany z uwagi na warunki oblężenia i konieczność oszczędzania węgla. 24 listopada 1942 roku wszedł na zagrodę minową, ale wybuch trzech małych min spowodował tylko niewielkie uszkodzenia dziobu.