Ponownie został lekko uszkodzony na minach w styczniu 1945 roku.
thumb|„Wołyniec” po modernizacji w 1988 roku thumb|„Suur Tõll” przy nabrzeżu w Lennusadam, 2014 Po wojnie, w latach 1951-52 „Wołyniec” był poddany remontowi i modernizacji w fińskiej stoczni w Raumie. Przebudowano i rozbudowano nadbudówkę dziobową, a kotły węglowe wymieniono na szwedzkie kotły opalane paliwem płynnym (mazutem). W związku ze zmianą opalania zaadaptowano zasobnie węglowe na zbiorniki paliwa i zdemontowano dźwigi. W 1957 roku został przebazowany do Kronsztadu, gdzie służył do celów pomocniczych, w tym przeciwpożarowych dla tamtejszej stoczni. Pod koniec eksploatacji służył do 1986 roku do celów grzewczych przy budowie portu wojennego w Primorsku. W 1987 roku zdecydowano o oddaniu statku, przebazowanego do Łomonosowa, na złom. Jednak w 1988 roku starania o ocalenie lodołamacza podjął dyrektor Estońskiego Muzeum Morskiego (Eesti Meremuuseum) Ants Pärna, który uzyskał poparcie Rady Ministrów Estońskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej.