Mariana Sikorskiego. W wyniku zderzenia Sikorski zginął a Solak odniósł niegroźne obrażenia. Od 9 czerwca 1942 r. latał w składzie dywizjonu 164, a od 8 sierpnia w dywizjonie 609.
Wykonywał loty w osłonie konwojów morskich. W lutym 1943 r, został przydzielony do Jednostki Doświadczalnej Walki Powietrznej (AFDU), stąd w maju został przeniesiony do dywizjonu 41. W trakcie służby w tej jednostce 4 czerwca zestrzelił Fw 190. We wrześniu został przeniesiony na stanowisko oficera przy Dowództwie Lotnictwa Myśliwskiego. Stąd został przeniesiony na stanowisko adiutanta gen. Stanisława Ujejskiego i razem z nim odbył szereg podróży na Bliski Wschód, do Afryki i Włoch.
Od października 1943 r. służył w Polskim Dowództwie Lotnictwa Myśliwskiego, a w kwietniu 1944 r. został przeniesiony do 43. Grupy Myśliwskiej 9. Armii Lotniczej USA. Wykonywał z Amerykanami loty bojowe na atakowanie celów naziemnych. 10 sierpnia, podczas jednego z nich, jego P-47 Thunderbolt (nr ser. 42-26334) został zestrzelony przez niemiecką obronę przeciwlotniczą w rejonie Tinchebray. Ranny został wzięty do niewoli i przetransportowany do szpitala w Paryżu. Udało mu się z niego uciec i ukryć do momentu nadejścia wojsk aliantów.