Powstanie w Walcach, zwane również buntem w Walcach – wystąpienie niemieckiej i śląskiej ludności zamieszkującej wieś Walce, wówczas w powiecie prudnickim na Górnym Śląsku przeciwko polskim władzom, do którego doszło w lipcu 1945.

Tło sytuacyjne Armia Czerwona wkroczyła do Walców w drodze na Prudnik podczas operacji górnośląskiej w marcu 1945. Miejscowa ludność padła ofiarą przemocy i grabieży ze strony radzieckich żołnierzy. 11 maja 1945 polska administracja przejęła władzę cywilną w powiecie prudnickim. Polska administracja zapewniała mieszkańcom ochronę, jednak zaczęła konfiskować mienie i prześladować miejscową ludność autochtoniczną. 9 lipca 1945 doszło do buntu przeciwko Milicji Obywatelskiej i polskiej władzy w pobliskiej wsi Kórnica, zwanego powstaniem kórnickim. Wystąpienie zostało stłumione przez siły milicyjne i wojskowe z Prudnika.