W marcu 1947 ogłosił artykuł w pierwszym powojennym numerze organu PTE „Ekonomista”, niewykazujący podejścia marksistowsko-leninowskiego.
W 1946 został wykładowcą w Akademii Nauk Politycznych w Warszawie, a następnie przed przekształceniem tej uczelni w Szkołę Główną Służby Zagranicznej w 1950 także jej prorektorem.
Należał wraz z Hilarym Mincem, Bronisławem Mincem, Eugeniuszem Szyrem, Stefanem Jędrychowskim, Władysławem Bieńkowskim, , Włodzimierzem Brusem, Czesławem Nowińskim, Mieczysławem Popielem, Leonem Rzendowskim, Adamem Wangiem i Sewerynem Żurawickim do grupy ekonomistów, którzy 18–19 lutego 1948 przeprowadzili na polecenie władz Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej krytykę narodowego planu gospodarczego, jaki opracował związany z Polską Partią Socjalistyczną i kierowany przez Czesława Bobrowskiego Centralny Urząd Planowania, zarzucając mu oparcie w ekonomii burżuazyjnej (tj. kapitalistycznej).
W 1948 był obok Bronisława Minca najaktywniejszym autorem o orientacji marksistowsko-leninowskiej publikującym na łamach „Ekonomisty” w ramach ofensywy ideologicznej PZPR. Od połowy tego roku reprezentował PZPR w kolegium redakcyjnym tego czasopisma.