W numerze 4 z 1948, który ogłosił zerwanie z burżuazyjną nauką ekonomiczną i z , wystąpił z ostrą krytyką artykułów Józefa Zagórskiego o początkach kapitalizmu i Aleksego Wakara o handlu międzynarodowym ZSRR.
Latem 1949 przeszedł z grupą młodych komunistycznych ekonomistów (Włodzimierz Brus, Bronisław Minc, , , Maksymilian Pohorille, Józef Zawadzki, Seweryn Żurawicki) dwumiesięczne szkolenie w w Moskwie. Przed 9 września 1949 uzyskał w Szkole Głównej Handlowej doktorat z ekonomii pod opieką Edwarda Lipińskiego. Następnie w połowie września 1949 wziął udział w przejęciu i zreformowaniu Szkoły Głównej Handlowej, przemianowanej na Szkołę Główną Planowania i Statystyki, przez przeszkoloną w Instytucie Plechanowa grupę. Według Włodzimierza Brusa upominał się o zachowanie obowiązującej od 1933 nazwy „Szkoła Główna”.
W trzecim kwartale 1949 utworzył z Edwardem Lipińskim, Bronisławem Mincem i Witoldem Trąmpczyńskim nowe kolegium redakcyjne „Ekonomisty”, które przejęło właściwą odpowiedzialność za kształt pisma z rąk Lipińskiego jako samodzielnego redaktora naczelnego.