W 1941 i w latach 1944–1946 pracowała naukowo w Instytucie Geologicznym w Wilnie.
W 1946 jako repatriantka wyjechała z rodzicami do Bydgoszczy. Zaczęła pracę jako asystent w Dziale Etnograficznym Muzeum Miejskiego w Toruniu. Etnografią interesowała się już na studiach, brała udział w badaniach terenowych. W 1949 na Uniwersytecie Toruńskim obroniła prace magisterską z geografii. Uzyskała tytuł magistra filozofii. W latach 1948–1949 chodziła na wykłady i seminaria z etnografii prowadzone przez Bożenę Stelmachowską. W 1948 ukończyła kurs muzealnictw na Uniwersytecie Jagiellońskim.
W kierowanym przez Marię Znamierowską-Prüfferową dziale etnograficznym muzeum w Toruniu pozyskiwała zbiory, szykowała wystawy, popularyzowała wiedzę o kulturze ludowej, organizowała „konkursy ludoznawcze”. Wspierała M. Znamierowską-Prüfferową w zabiegach o utworzenie muzeum etnograficznego, współtworzyła koncepcję i założenia placówki. Po powstaniu muzeum w 1959 była nieformalną zastępczynią dyrektorki M. Znamierowskiej-Prüfferowej i prowadziła pracę naukowo-muzealniczą. Brała udział w badaniach terenowych na Kujawach, w Krajnie Złotowskiej i w Borach Tucholskich. Interesowała się tradycyjnym pożywieniem na wsi, obróbką gliny, drewna i rogu. Współtworzyła scenariusze wystaw i wystawy w muzeum oraz urządzała wnętrza chat w przymuzealnym skansenie.