Równolegle z kształtowaniem się w początkach baroku stylu monodii akompaniowanej i wyrosłej na mim opery, powstawały nowe gatunki muzyki kameralnej (m.in kantata oraz sonata), w których instrumentacjach chętnie wykorzystywano instrumenty z rodziny skrzypiec. Podczas gdy we Francji głównie „skrzypce basowe” (violę da gambę) angażowali m.in. Michel Pignolet de Montéclair, Jean-Philippe Rameau, Marin Marais oraz François Couperin Le Grand, w Anglii cała rodzina skrzypiec powszechniała do tego stopnia, że w domu każdej majętniejszej rodziny były skrzypce, tenorki oraz viola basowa. W całej Europie muzyka smyczkowa był popularyzowana dzięki kompozycjom m.in. Vivaldiego, Bacha i Händla, dając podwaliny zespołom ukierunkowanym na rodzinę skrzypiec: smyczkowym kwartetom, kwintetom, sekstetom itd.
Klasycyzm thumb|„Allegro con brio” z (1810) Beethovena