Kierownictwo tej oraz innych zespołów – „praorkiestr” – na paryskim dworze przejął w 1653 Jean-Baptiste Lully. Wkrótce opracował podział instrumentarium według ról, przydzielając rodzinie skrzypiec partie wykonywane do uwertur, tańców oraz tła muzycznego w trakcie antraktów.
Podobne do francuskiej królewskiej orkiestry smyczkowe powstawały w XVII wieku na dworach w innych częściach Europy. W instrumentarium Orfeusza (1607) Monteverdiego rodzinę skrzypiec reprezentuje kwintet składający się z dwojga skrzypiec (nazwanych przez Monteverdiego violoni piccoli alla francese), dwóch altówek (violini ordinari da braccio) oraz jednej wiolonczeli (basso de viola da braccio). Jednak moda na wielkie zespoły smyczkowe dotarła z Francji do Włoch dopiero w latach 60. XVII wieku. Przykładem jest kantata z 1664, w której Pietro Antonio Cesti obsadził 4 skrzypiec, 4 altówki, 4 tenorki, 4 wiolonczele oraz kontrabas. Do rozwoju i muzycznego wykorzystania rodziny skrzypiec przyczynił się później na florenckim dworze Arcangelo Corelli.