Włączyła się w tworzenie Bazaru Przemysłu Ludowego w Białymstoku. Jako jego przedstawicielka skupowała na potrzeby wojska płótno samodziałowe. W latach 1930–1933 pracowała w Grodnie, gdzie mieszkała z matką i A. Roguską. Była instruktorką Koła Gospodyń Wiejskich.
Od 1934 przeprowadziła się do Warszawy i zaczęła pracę w Towarzystwie Krzewienia Kultury Fizycznej. Była intendentką i kierowniczką. W latach 1936–1937 ponownie pracowała w Białymstoku w Izbie Rolniczej jako inspektorka ds. Koła Gospodyń Wiejskich. Gdy wróciła do stolicy z powodu choroby płuc, w latach 1937–1942 pracowała w administracji Szpitala Ubezpieczalni Społecznych na Solcu.
W czasie okupacji niemieckiej mieszkała w Warszawie. W 1942 uzyskała orzeczenie o niepełnosprawności. Z pracy chałupniczej utrzymywała siebie, matkę i Roguską, która w czasie wojny straciła nogę. W powstaniu warszawskim Zofia Tomrle straciła mieszkanie i dobytek, w tym zbiory i zapiski z badań terenowych na Sokólszczyźnie. Po powstaniu zamieszkała z matką i Roguską we wsi Brodowo k. Radomska.