W kwietniu 1945 wróciła do Warszawy, ale szybko wraz z matką wyjechała do Węgrowa, do Roguskiej. Korzystając z przedwojennego doświadczenia, po znalezieniu na targu lokalnych wyrobów tkackich, Tomrle stworzyła plan chałupniczej produkcji tkanin. W 1946 Tomrle wraz z matką i Roguską zorganizowały Podlaską Spółdzielnię Pracy, Sztuki i Przemysłu Ludowego. Zofia Tomrle postarała się, by w 1946 wyroby z okolic Węgrowa zaprezentowano, CPLiA w Warszawie, na kiermaszu w Sztokholmie.
Do listopada 1959 Zofia Tomrle była prezeską spółdzielni w Węgrowie (z przerwą w latach 1953–1955). Był to pierwszy i przez wiele lat największy zakład produkcyjny na terenie powiatu węgrowskiego. W ramach spółdzielni zbierano dokumentację wytwórców sztuki ludowej, kompletowano wzory tkactwa ludowego, zbierano teksty pieśni, przysłów i baśni, tworzono zespoły regionalne, dokumentowano strój ludowy i wesele podlaskie, organizowano wystawy. W 1950 Zofia Tomrle zorganizowała wystawę sztuki ludowej w Węgrowie, wprowadziła też badania terenowe i organizowanie wystaw sztuki ludowej we wsiach regionu, gdzie tworzono nowe zespoły chałupnicze. Zofia Tomrle odkryła talent Dominiki Bujnowskiej. Spółdzielnia utrwaliła tradycję wycinanki z opłatka i wypieku kóz prostyńskich.