W 1952 pod kierunkiem Romana Reinfussa Tomrle zorganizowała konkurs na najlepsze wzory Podlasia. Zainspirowana przez Jana Gajka, z którym korespondowała od 1946, poświęciła się opracowaniu wzornictwa tkackiego z powiatu węgrowskiego. Przy Spółdzielni powołała Koło Ludoznawcze, które było oddziałem Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego.
Zofia Tomrle przyczyniła się do powołania spółdzielni mieszkaniowej „Podlasianka”. W jej blokach zamieszkali pracownicy węgrowskiej Cepelii.
W 1959 jako bezpartyjna została odwołana przez Radę Nadzorczą Spółdzielni. Przeniesiono ją na niższe stanowisko, a w 1960 zwolniono z powodu długotrwałego zwolnienia lekarskiego. Wycofała się z życia społecznego, poświęciła się pisaniu wspomnień i krótkich opowiadań. Była członkinią Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego i Polskiego Towarzystwa Antropologicznego.
Zmarła na raka piersi. Została pochowana na cmentarzu w Węgrowie we wspólnym grobie z matką i Anną Roguską.