W 1918 wprowadzono napierśnik w kształcie czerwonej, emaliowanej gwiazdy z pługiem i młotem pośrodku (ówczesne godło wojskowe) w wieńcu z liści dębu i lauru dla wszystkich żołnierzy Armii Czerwonej, a do nakrycia głowy umocowaną gwiazdę ze skrzyżowanymi pługiem i młotem.
Żołnierze służący jako ochotnicy w nowoformującej się Armii Czerwonej, znali dobrze swoich dowódców i nie było potrzeby wprowadzania oznak dla kadry dowódczej. Jednakże gdy wojna domowa ogarnęła rozległe terytorium kraju, armia gwałtownie się rozrosła, a przybywające posiłki często wyruszały do walki w biegu, brak oznaczeń kadry dowódczej zaczął być przyczyną niedogodności, a czasem nieporozumień. Żołnierze, zwłaszcza nowicjusze, czasami łamali dyscyplinę i nie słuchali swoich dowódców, którzy wzywali ich do ataku. Brak dyscypliny często był tłumaczony nieznajomością uprawnień osoby wydającej lekceważone rozkazy. Aby tego uniknąć, niektórzy dowódcy zaczęli wprowadzać według własnego uznania dowolne insygnia w swoich jednostkach.
W 1919 roku Armia Czerwona po raz pierwszy wprowadziła jednolite umundurowanie dla wszystkich żołnierzy oraz oznaki dla kadry dowódczej.