16 grudnia 1919 rozkazem nr 116 Rewolucyjna Rada Wojskowa wprowadziła oznaki na rękawach dla kadry dowódczej: pod czerwoną gwiazdą czerwone trójkąty z sukna dla młodszej kadry dowódczej, kwadraty dla średniego szczebla i romby dla starszej kadry oraz patki na kołnierzyku w kolorach odpowiadających rodzajom sił zbrojnych:
Samodzielny dowódca (); Zastępca dowódcy plutonu (); Starszyna (); Dowódca plutonu (); Dowódca kompanii (); Dowódca batalionu (); Dowódca pułku (); Dowódca brygady (); Szef Dywizji (); Dowodzący armią (); Dowodzący frontem ().
Jak widać choćby z nazewnictwa, oznaki potwierdzały nie stopień, lecz stanowisko czy funkcję noszącego je żołnierza. W czasie pełnienia danej funkcji posługiwał się oznaką/tytułem, po zakończeniu tracił je.
Na mocy rozporządzenia nr 628 z 8 kwietnia 1919 Rewolucyjnej Rady Wojskowej zatwierdzono pierwsze wzory mundurów: nakrycie głowy w postaci hełmu, płaszcze (szynele) piechoty i kawalerii z trzema naszywkami – pasami na piersiach („rozmowy”) z kolorowego sukna odpowiadającego rodzajowi wojska, letnią koszulę z trzema paskami na piersiach w kolorze odpowiadającym rodzajowi wojska oraz skórzane buty.