W marcu 1934 dowodził II batalionem 58 pp. W czerwcu tego roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu w 58 pp. W 1937 został przeniesiony do nowo utworzonego korpusu oficerów broni pancernych. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 1. lokatą w korpusie oficerów broni pancernych, grupa liniowa. Do sierpnia 1939 był dowódcą 10 batalionu pancernego w Zgierzu.
W czasie kampanii wrześniowej pełnił służbę w Kwaterze Głównej Armii „Modlin”, a następnie Armii gen. bryg. Emila Krukowicza-Przedrzymirskiego. 16 września 1939 w składzie II rzutu Kwatery Głównej wyjechał do Lubomla. Później dostał się do niemieckiej niewoli i został osadzony w Oflagu VII A Murnau.
Zmarł 5 lipca 1974 i został pochowany na cmentarzu Prądnik Czerwony w Krakowie (kwatera B2, rząd I, miejsce 2).
Był żonaty z Anną z Kruczkowskich (1894–1980), nauczycielką, z którą miał syna Tadeusza Waleriana (1922–1979) i córkę Alicję Eleonorę (1924–2020)..