W grudniu 1918 wstąpił do Armii Polskiej we Włoszech. W lutym 1919 przybył do Francji i został przydzielony do formowanego 1 pułku czołgów. 1 czerwca 1919 razem z pułkiem przybył do Polski.
Wyróżnił się 19 i 20 lipca 1920 w bitwie o Grodno jako dowódca plutonu 2 kompanii czołgów. 3 sierpnia 1920 dowódca 2 kompanii czołgów, major Stanisław Jackowski sporządził wniosek na odznaczenie orderem „Virtuti Militari”, w którym napisał:
Od 30 lipca 1920 dowodził nowo sformowaną 5 kompanią czołgów.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 1 pułku czołgów, a jego oddziałem macierzystym był 55 pułk piechoty w Lesznie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1769. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W pułku pełnił kolejno funkcję dowódcy kompanii, komendanta warsztatów, dowódcy batalionu i kwatermistrza. 27 stycznia 1930 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1930 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 86. lokatą. 5 listopada 1930, po przeniesieniu pułku do Poznania, zamieszkał z rodziną przy ul. Ułańskiej 2. Z dniem 1 lipca 1931 został przeniesiony z byłego 1 pułku czołgów do 1 pułku pancernego. W marcu 1932 został przeniesiony do 58 pułku piechoty w Poznaniu w celu odbycia praktyki liniowej w piechocie.