Jego ostentacyjna swoboda i prostacka zuchwałość wiążą go z ludową kulturą śmiechu, w której dominują rubaszność i psotność.
Wygląd bohatera ulega diametralnej zmianie, gdy wita Małgorzatę przed balem u Wolanda. Migotliwy płomyk odbijał się nie w pękniętych binoklach, które dawno już powinny były znaleźć się na śmietniku, tylko w monoklu, co prawda również pękniętym. Wąsiki na jego bezczelnej twarzy były podkręcone i wypomadowane, a czerń Korowiowa dawała się bardzo prosto wytłumaczyć – był we fraku. Tylko gors mu bielał.
thumb|Pince-nez We wcześniejszej wersji sceny ostatniego lotu Fagot-Korowiow zrzuca pince-nez do „księżycowego morza”, a jego marne ubranie znika. Księżycowy blask odbija się od złotych sprzączek jego kaftana i ostróg. U boku Mistrza podąża już smutny rycerz w fiolecie – kolorze żałoby w tradycji katolickiej. W tym opisie zawarte są nawiązania do bohaterów książki Michaiła Orłowa Historia stosunków człowieka z diabłem (ros. История сношений человека с дьяволом): hiszpańskiego szlachcica, który kpił z własnej śmierci (Korowiow niefortunnie zażartował i został ukarany) i rycerza Falkensteina o twarzy bez koloru (Korowiow jest skazany na wiecznie posępne oblicze).