Także Fagot swoim wyglądem w scenie lotu łączy cechy dwóch rycerzy z dzieła Miguela de Cervantesa Don Kichot: Rycerza Białego Księżyca – Sansóna Carrasco oraz Rycerza o Smutnym Obliczu – Don Kichota.
Dla Korowiowa ani powierzchowność, ani formalna strona nie są czymś istotnym. Ważne są wnętrze i emocjonalna głębia, której płomień być może odbija się w jego pękniętym monoklu. Ta myśl przewija się w dwóch scenach powieści: gdy rozmawia z portierem, który nie chce wpuścić jego i kota Behemota do Torgsinu – Sądzi pan po ubraniu?, oraz gdy usiłuje wraz z Behemotem wejść do restauracji w Domu Gribojedowa – Więc, żeby upewnić się, że Dostojewski jest pisarzem, należy od niego żądać okazania legitymacji?.
Kraciasty typ Korowiow jako postać infernalna (rodem z piekła) nawiązuje do literackich i kulturowych archetypów diabła, które często łączą się z zamkniętą lub ograniczoną przestrzenią, chtonicznością oraz charakterystycznymi elementami stroju. Jednym z najistotniejszych detali w jego ubiorze jest kraciasty wzór, który nie tylko wyróżnia go wizualnie, ale także niesie głębsze znaczenie semantyczne. Słowo „kratka” wiąże się bowiem z ideą ograniczenia i wykluczenia ze świata realnego – staroruski rdzeń klēu- oznacza „ściskać, tłoczyć, ograniczać”, co odnosi się do koncepcji zamkniętej przestrzeni i izolacji.