Jednakże po wymarciu dynastii Gryfitów (1637), kiedy ziemia lęborska na 20 lat wróciła pod bezpośrednie zwierzchnictwo królów polskich, biskup włocławski Maciej Łubieński doprowadził do rewindykacji utraconych kościołów i dochodów parafialnych na tym terenie. Mimo tego wiernych było nadal tak mało, że w 1850 r. kościół katolicki w Brzeźnie (drugi lub trzeci z kolei) został ostatecznie na polecenie władz pruskich rozebrany, a na jego miejscu pobudowano później szkołę, która jako oddział przedszkolny szkoły w Łęczycach funkcjonuje do dzisiaj. Już w XVI zbudowano w Brzeźnie zbór ewangelicki, który znamy z fotografii z 2 poł. XIX w. jako prostokątny budynek szkieletowy, z kwadratową szkieletową wieżą od strony zachodniej. Na jego miejscu wzniesiono przed I wojną światową nowy okazały kościół ewangelicki, wymurowany z cegły w stylu neogotyckim, który istnieje do dzisiaj (od 1945 jako rzymsko-katolicki). Do nowożytnej parafii brzezińskiej oprócz samej wsi parafialnej należały także następujące miejscowości w okolicy: Strzelęcino, Kisewo, Łęczyce (obecnie siedziba gminy i osobnej parafii), Kaczkowo, Świetlino, Wysokie, Pużyce i Brzezinki oraz osady młyńskie w Pużycach, Brzeźnie i NiedarzynieJ.