Ludwik Wojtkiewicz (mac. Лудвик Војткевич, bułg. Луис Войткевичl; zm. w Rumunii po 25 maja 1879) – polski wojskowy, oficer Cesarskiej Armii Rosyjskiej, powstaniec w Polsce i na Bałkanach.
Życiorys Był oficerem Cesarskiej Armii Rosyjskiej, ale podczas powstania styczniowego zbuntował się i dołączył do tego zrywu niepodległościowego. Po upadku powstania wyemigrował z kraju; najpierw do Francji, potem do Wełesu w środkowej MacedoniiPolacy w Macedonii: Ludwik Wojtkiewicz. XIX wiek, Weles. Ściągnął go tam poznany we Francji krewny (brat lub kuzyn) jego przyszłej żony. Powodem migracji mogła być chęć walk ku wyzwoleniu obcego narodu lub zwykła chęć przeżycia przygody. Tam uczył francuskiego w gimnazjum oraz ożenił się z córką Dimityra Karmifiłowicza, wpływowego działacza macedońskiego odrodzenia narodowego. Prawdopodobnie to dzięki niemu zaangażował się w północnomacedoński ruch narodowowyzwoleńczy. Brał udział w wielu walkach z Turkami na terenie Bośni i Serbii. Był uczestnikiem XI wojny rosyjsko-tureckiej po stronie rosyjskiej – od września 1877 roku dowodził oddziałem powstańców w północnej Macedonii (Słowianie Południowi widzieli w pomocy Rosjanom drogę do wybicia się na niepodległość).