Mimo to Macedonia nie zyskała niepodległości (w przeciwieństwie do Czarnogóry i Serbii, które w myśl postanowień kongresu berlińskiego stały się niepodległe, oraz do Bułgarii, która zdobyła autonomię).
Podczas powstania kresneńskiego Został macedońskim majorem, w 1878 roku mianowano go sekretarzem (przywódcą) powstania kresneńskiego. Był popierany przez swego teścia, a także przez bułgarskie ugrupowania, m.in. Kuistendil i . Sprzeciwiał mu się natomiast Adam Kalmykow – drugi kandydat na przywódcę powstania, Rosjanin wspierany przez rosyjskie władze carskie. Albo przez działania austro-węgierskiego agenta wśród dowódców powstania, albo przez twierdzenia Kalmykowa, jakoby Wojtkiewicz chciał przyłączyć Macedonię do tzw. , Wojtkiewiczowi nie udało się przeprowadzić tego zrywu według swego planu – po klęsce w starciu z oddziałem tureckim, które zmusiło powstańczą grupę Polaka do ucieczki w stronę Bułgarii, Wojtkiewicz został odsunięty od bezpośredniej walki. Mimo to powracał na pole walki, przez co uznano go za awanturnika, który chce jedynie spełniać swe ambicje, więc go zdegradowano i całkowicie odsunięto od walk.