W 1670 roku uciekła do Krakowa. Następnie, podróżując z ormiańskimi kupcami, trafiła do Jassów w Mołdawii, gdzie zyskała sławę jako „lekarka z Lechistanu” (Polski), znana pod przydomkiem al-Hakima. W 1673 roku udała się do Pesztu, gdzie leczyła tureckich oficerów. Polecono ją Ibrahimowi, paszy miasta Buda; uratowała od śmierci jego syna. W nagrodę otrzymała firman – dokument uprawniający ją do handlu niewolnikami w Imperium Osmańskim, co pozwoliło jej zgromadzić pewien majątek.
Działała na obszarze Morza Egejskiego. Pierwszą grupę niewolników, 10 kobiet i 4 mężczyzn, kupiła na Węgrzech od Tatarów, a następnie przewiozła ich wynajętym statkiem wzdłuż Dunaju do portu Edremit w pobliżu greckiego archipelagu, gdzie ich sprzedała. Za austriackie dziewczyny zapłacili jej oficerowie egipskich galer, a mężczyzn sprzedała mamelukom z Kairu. Następnie, podróżując przez Cypr, Ateny i Split, wróciła do Budy, gdzie ponownie dokonała zakupu – tym razem 60 kobiet i 18 mężczyzn. Wyruszyła następnie na Półwysep Synaj, a później trafiła na Cypr.
W 1682 roku popłynęła do Stambułu, gdzie zajęła się lichwą.