Chodziło zapewne o użycie konkretnej znanej w starożytności w środowisku żydowskim melodii.
W Psalmie 22 sześciokrotnie wymienione zostaje imię Jahwe (; w. 9, 20, 24, 27, 28 i 29).
Redaktorzy polskich wydań Biblii opatrzyli Psalm 22 następującymi nagłówkami sugerującymi jego interpretację: skarga opuszczonego przez Boga (Biblia poznańska), męka Mesjasza i jej owoce (Biblia Tysiąclecia), cierpienia i nadzieje sprawiedliwego (Biblia jerozolimska).
Podmiot pyta Boga, dlaczego go opuścił i nie słyszy jego wołania, nie okazuje pomocy ani w dzień, ani w nocy (w. 2–3). Następnie powołuje się na fakt przebywania Boga pośród swego ludu i nieustannej jego opieki nad Izraelem (4–6). Po opisaniu swej rozpaczliwej sytuacji i zacytowaniu ironizujących wrogów, przypomina o dotychczasowej obecności Boga we własnym życiu. Ponownie prosi Boga o interwencję (7–12). Powraca do opisywania swej trudnej sytuacji, używając języka metafor. Jest zmiażdżony, trwa w agonii, bliski śmierci (13–19). Znowu wraca do wzywania pomocy Boga (20–22).
Nagle przechodzi do chwalenia i wzywa innych, by czynili to samo, bo został wysłuchany (23–27). Zapowiada ogólnoświatowe wielbienie Boga. Boga będą chwalić nawet zmarli. On sam będzie żył pełnią życia. Ci, którzy nadejdą, też uwielbią Boga.