Zakończenie okresu Męki Pańskiej mały|Responsorium krótkie De ore leonis, przewidziane w obrządku monastycznym na nieszpory dni powszednich okresu Męki Pańskiej. Zwraca uwagę brak doksologii (Psalterium monasticum, 1626) W tradycyjnym obrządku rzymskim ceremonia w noc wielkanocną składa się z wigilii paschalnej oraz z mszy wigilii paschalnej. Wigilia, obejmująca błogosławieństwo ognia i paschału, czytania oraz błogosławieństwo wody, stanowi część okresu Męki Pańskiej (kolor liturgiczny jest fioletowy). Dopiero po zakończeniu wigilii kończy się okres Męki Pańskiej, a zaczyna okres wielkanocny: zmienia się szaty liturgiczne na białe i rozpoczyna mszę.
W nowym obrządku rzymskim przyjmuje się, że Wielki Post trwa do Wielkiego Czwartku, a potem następuje Triduum Paschalne. Wigilia paschalna stanowi całość, a okres wielkanocny zaczyna wraz z początkiem wigilii (w czasie całej ceremonii kolor liturgiczny jest biały).
Kwestie terminologiczne Należy mieć na względzie, że niedziele tego okresu noszą różne nazwy: