w terminologii tradycyjnej niedziela dwa tygodnie przed Wielkanocą to Niedziela Męki Pańskiej (Dominica de Passione), a następna to Niedziela Palmowa (Dominica in Palmis); w terminologii używanej po reformach liturgicznych Piusa XII te niedziele nazywają się odpowiednio pierwszą niedzielą Męki Pańskiej (Dominica I. Passionis) i drugą niedzielą Męki Pańskiej, czyli Palmową (Dominica II. Passionis seu in Palmis); w terminologii nowego obrządku rzymskiego mowa jest o piątej niedzieli Wielkiego Postu oraz Niedzieli Palmowej, czyli Męki Pańskiej (Dominica in Palmis de Passione Domini).

Okresu Męki Pańskiej nie należy mylić z czasem pasyjnym – to ostatnie jest luterańskim określeniem całego Wielkiego Postu.

Charakterystyka liturgiczna mały|Rzeźba ołtarzowa zakryta fioletowym welonem (kościół św. Germana w Le Chesnay, Francja; 8 IV 2017) Liturgia okresu Męki Pańskiej odznacza się w stosunku do całej reszty roku kościelnego wieloma cechami szczególnymi.

W kościołach zakrywa się fioletowymi zasłonami krzyże, rzeźby, a w niektórych regionach także obrazy. We mszy nie odmawia się na początku psalmu 42. Opuszcza się doksologię przy introicie i przy lavabo (we mszy), a także w wezwaniu i we wszystkich responsoriach (oficjum).