W 1466 udał się w pierwszą ze swoich słynnych podróży, pozostając poza stolicą przez kolejnych osiem lat, co pozwoliło mu uniknąć zawirowań związanych z Wojną Ōnin (1467–1477). W 1471, przebywając w prowincji Izu, otrzymał od poety Tō No Tsuneyoriego (zm. 1484) Kokin Denju, sekretną wiedzę na temat Kokin wakashū, co dawało mu prawo do nauczania dworskiej literatury. Przez resztę swojego życia często wykładał na temat Kokin wakashū i takich klasyków jak Ise monogatari oraz Genji monogatari. W 1473 powrócił do Kioto i zamieszkał w założonej przez siebie pustelni w północno–wschodniej części miasta, gdzie przewodził sesjom renga i udzielał wykładów, na które uczęszczali wysokiej rangi dworzanie.

W 1480 udał się w podróż na wyspę Kiusiu, przy czym nie występował już w tradycyjnej roli wędrującego mnicha, ale literackiej gwiazdy, na każdym kroku fetowanej przez swoich admiratorów. Po tym jak w 1481 zmarł Kaneyoshi, Sōgi stał się najważniejszą postacią literackiego świata stolicy. W 1488 spotkał się ze swoimi uczniami, Sōchō i Shōhaku, w shintoistycznej świątyni w Minase nieopodal Kioto, gdzie odbył „chyba najsłynniejszą w japońskiej historii sesję poetycką, podczas której tworzono renga”, której owocem był mający sto wersów poemat Minase sangin hyakuin.