Po powstaniu antykomunistycznym na Węgrzech w 1956 r. Erzsébet Andics razem z mężem redagowała pismo „Szabad Nép”, wspierając utworzony po radzieckiej interwencji zbrojnej rząd Jánosa Kádára. Dogmatyczna linia polityczna, jaką przyjęła gazeta pod ich kierownictwem, nie spełniała oczekiwań Kádára i jego współpracowników, co sprawiło, iż oboje zostali odsunięci od obowiązków i musieli wyjechać do ZSRR. Gdy Erzsébet Andics przebywała w ZSRR, została pozbawiona wszystkich stanowisk partyjnych oraz mandatu deputowanej.
W 1958 r. otrzymała zgodę na powrót na Węgry. Została przyjęta do Węgierskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej, utworzonej po reorganizacji Węgierskiej Partii Pracujących, ale nie pełniła już stanowisk kierowniczych, mogła kontynuować jedynie karierę naukową.
Jej mężem był polityk komunistyczny i ekonomista . Zmarła w 1986 r. i została pochowana na cmentarzu Kerepesi (cmentarz przy ul. Fiume) w Budapeszcie.