Kariera naukowa mały|Nagrobek na cmentarzu Kerepesi W latach 1948–1950 była wykładowczynią Węgierskiego Uniwersytetu Ekonomicznego. W 1949 r. jako pierwsza w historii kobieta została członkiem Węgierskiej Akademii Nauk. W latach 1950–1952 była profesorem Wydziału Historii Uniwersytetu Loránda Eötvösa w Budapeszcie, w latach 1952–1974 – profesorem nadzwyczajnym tejże uczelni. W latach 1950–1956 i ponownie 1960-1974 kierowała jedną z katedr Wydziału Historii. W latach 1958–1960 była starszym pracownikiem naukowym Węgierskiej Akademii Nauk, w Instytucie Historii, zaś w latach 1949–1956 – prezesem Węgierskiego Towarzystwa Historycznego.
Jako historyk zajmowała się przede wszystkim XIX-wieczną historią Węgier, okresem rewolucji węgierskiej 1848 r. i latami ją poprzedzającymi. Badała biografię Klemensa von Metternicha, Lajosa Kossutha i okoliczności rosyjskiej interwencji przeciwko rewolucji węgierskiej 1848 r. Jako prezes Węgierskiego Towarzystwa Historycznego w okresie rządów Rákosiego (okres stalinizmu na Węgrzech) odegrała wiodącą rolę w opracowaniu i narzuceniu dogmatycznej marksistowsko-leninowskiej wersji historii Węgier, a także w opracowaniu podręczników utrzymanych w jej duchu, zawierających szereg historycznych przekłamań.